(เครดิตรูปปก : www.nejavu.com)
สถานะ : ยังไม่จบ (ไทย), 22 เล่มจบ (ญี่ปุ่น)
สำนักพิมพ์ : NED
ผู้แต่ง : พารุ อิทากาคิ (Paru Itagaki)
แนวเรื่อง : Coming of age, แฟนตาซี, ดราม่า
Other : อนิเมฉายแล้ว 2 ภาค ทาง NETFLIX (ภาค 3 ประกาศสร้างแล้วแต่ยังไม่ฉาย)
ความรู้สึกหลังอ่าน
เนื้อเรื่อง :
การกดข่มสัญชาตญาณเพื่ออาศัยร่วมกันระหว่างสัตว์กินเนื้อกับสัตว์กินพืช
สัตว์กินเนื้อที่มีความกระหายเนื้อตามธรรมชาติ สัตว์กินพืชที่หวาดกลัวสัตว์กินเนื้ออย่างเลี่ยงไม่ได้
มังงะเรื่องนี้เหมือนจะไม่เป็นที่พูดถึงในบ้านเราเท่าไหร่ สาเหตุสำคัญน่าจะเพราะตัวละครในเรื่องเป็นสัตว์ทั้งหมด ดูเข้าถึงยากกว่าเรื่องอื่นนิดนึง เนื่องจากเล่มแรกปูพื้นเกี่ยวกับเซ็ตติ้งซะมาก ดังนั้นจะขอรีวิวควบหลายเล่มในคราวเดียวเลยนะคะ
🚩 (ภาพรวม) การใช้ความรุนแรง การใช้ความรุนแรงในครอบครัว การลักพาตัว ฆาตกรรม เลือด ค้าอวัยวะ อาการป่วยทางจิต การทำร้ายตัวเอง การกล่าวถึงการมีเพศสัมพันธ์ ความตาย อาการเสพติด (และน่าจะมีมากกว่านี้)
เวทีของเรื่องเป็นสังคมที่สัตว์กินเนื้อกับสัตว์กินพืชอาศัยอยู่ร่วมกันทำให้มีกฏระเบียบต่างๆ เพื่อคุ้มครองและสร้างความปลอดภัยแก่สัตว์กินพืชซึ่งตามห่วงโซ่อาหารแล้วเป็นเหยื่อของสัตว์กินเนื้อ ตัวอย่างเช่น มีการห้ามสัตว์กินเนื้อล่าสัตว์อื่นและกินเนื้อ เป็นต้น (กินไข่ได้ และบริโภคโปรตีนจากอาหารอื่นๆ แทน) ตัวเอกของเรื่องหมาป่าสีเทา เลโกซี เป็นสัตว์กินเนื้อที่บุคลิกค่อนไปทางสงบเสงี่ยมเรียบร้อย หน้าตาอาจจะน่ากลัว แต่เป็นซอฟท์บอยตัวจริงเสียงจริงที่ต่อต้านสัญชาตญาณนักล่าในตัว เดิมทีชีวิตของเลโกซีปกติสุขดี จนกระทั่งเจอกระต่ายแคระ ฮารุ สัญชาตญาณสัตว์กินเนื้อก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา เลโกซีคิดว่าตัวเองหลงรักฮารุ แต่ก็ไม่แน่ใจว่ามันเป็นเพียงแค่สัญชาตญาณนักล่าหรือเปล่า?
ในช่วงต้นเรื่อง โรงเรียนของเลโกซีเกิดเหตุฆ่ากินทำให้สังคมเกิดความระส่ำระสายถึงการอยู่ร่วมกันระหว่างสัตว์กินพืชกับสัตว์กินเนื้อ ตัวเลโกซีเองหลังจากเกิดความกระหายแบบสัตว์กินเนื้อขึ้นมาก็เข้าไปพัวพันกับโลกภายนอกและตระหนักถึงความเป็นจริงนอกรั้วโรงเรียนมากขึ้น การได้เปิดโลกทัศน์ทำให้เห็น coming of age ของตัวละคร ไม่ใช่แค่เลโกซี ตัวละครอื่นๆ เองก็ค่อยๆ เติบโตเป็นผู้ใหญ่เช่นกัน สิ่งที่เคยพูดไว้ช่วงต้นเรื่อง พอเข้าช่วงท้ายก็เปลี่ยนใหม่เป็นอีกอย่างได้ ทั้งนี้ทั้งนั้น ตัวเลโกซียังคงเป็นสัตว์กินเนื้อที่จิตใจดีเหมือนเดิมและรู้สึกอยากปกป้องสัตว์กินพืช เด็กดี๊เด็กดี (T⌓T) อนึ่ง ยิ่งเรื่องเดินไปเท่าไหร่เลโกซียิ่งเจ็บตัวมากขึ้นเรื่อยๆ เป็นเด็กม.ปลายที่สู้ชีวิตสุดๆ รูปลักษณ์ก็มีเหตุให้เปลี่ยนไปเรื่อยๆ (ความสั้นยาวของขน สีขน แผลต่างๆ) แผลเป็นเต็มตัวไปหมดแล้วลูกเอ๊ย (T⌓T)
อาจไม่ได้พูดถึงในเนื้อหาด้านบนนัก แต่เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่ตัวละครมีเสน่ห์และมีเอกลักษณ์มาก มีสายพันธุ์และบุคลิกหลากหลาย นอกจากลูอิสกับฮารุที่เป็นตัวละครสำคัญในเรื่องรองจากเลโกซี ยังมีหมอเถื่อนแพนด้าที่เป็นหมีแต่ดันกินพืช แก๊งเพื่อนสายหมา แมวน้ำคาแรกเตอร์แหวกแนว (การปรากฏตัวของสัตว์น้ำอิมแพคต่อเนื้อเรื่องในแง่หนึ่งพอสมควรเลย) คุณม้า(รุ่นปู่)มาดเท่ แก๊งสิงโต (ชิชิกุมิ) ที่ตอนปรากฏตัวครั้งแรกให้ความรู้สึกน่ากลัว แต่ไปๆ มาๆ ดันกลายเป็นก๊วนที่มีบทบาทน่าสนใจด้วย
อ.พารุเล่าความสับสนของวัยว้าวุ่นและสัญชาตญาณตามแรงกระตุ้นได้ดีมาก รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในเรื่องก็ใส่ใจอย่างดี (ตัวอย่างเช่น ช่วงผลัดเขาของรุ่นพี่ลูอิสที่เป็นกวาง เป็นช่วงฤดูผสมพันธ์และเป็นช่วงที่แกคบหาหลับนอนกับฮารุพอดี) อ่านไปเรื่อยๆ แล้วเหมือนได้เปิดรับมุมมองใหม่ๆ ตามตัวละครไปด้วย
ส่วนตัวชอบเรื่องนี้มาก โทนและสีสันของเรื่องอาจจะหม่นนิดๆ แต่กลมกล่อม เป็นเรื่องที่อยากแนะนำให้คนอื่นได้อ่าน
งานภาพ :
ลายเส้นมีความดิบๆ หน่อย แต่หนักแน่นคมชัด ดูสมเป็นโลกของสรรพสัตว์ดี
ภาษา/การแปล :
มีการวางช่องผิดและแปลแปลกๆ อยู่บ้างในช่วงเล่มแรก ป้ายและตัวหนังสือเล็กๆ ในฉากหลัง (นอกบับเบิลคำพูด) ไม่ได้แปลละเอียดยิบย่อย
ช่องทางการสั่งซื้อ
>> Shopee
